bir kıyıda yorgun bir gezgin oturur
bu oturan
kaybolmuş oğuldan başka kim olabilir?
en çokta; sahip oldugu binlerce kanadı vardı , onu kıskandım
yüzünde martılar vardı diyorum , inanın bana
bu benim kuşa dönüştürdüğüm simitlere benzemiyor hemde
gözleri deniz , kıyıları martı , elleri kağıttandı..
''ipso facto , non semper ea sunt quae videntur... ''
. . . . . . . . . . .evet hayır hayır evet zerreleri havaya savuruyorum ve duyuyorum kanatların sesini.. aldığım nefesi tütsüle hayır duruyorum .. zerreler.. tütsü.. uçmak.. dişi düşler geçiyor zihin rahimimden.. acılar var dünyada onlara kanıyorum .. bir döngü var dönmeyen .. ucu bucağı olmayan evet..sonsuzluk var benimle.. hayır hayır evet.. ve uçmak denen birşey var yemin ederim .. açlık ve salgınlarsa hiç olmadı .. hayır.. sen gene de kırmızı üzerine resmet bu hiç dolu beni..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder