Bir sevgiliyi neresine bakıp da sevmeliydi , bilmiyordu . Uzun yenli kollarına mı ? Gözlerine ? Konuşurken dudaklarını mı izlemeliydi yoksa ? Ya da hevesli ve sık nefeslerle anlattığı bir şeyleri dinlerken mi ? Nasıl sevilirdi ki bir insan ? Hakkını vererek yaşamak istiyordu , onu . Sanki bakışını bir noktasında uzun süre tutsa , gözlerini onun vücudunda ki herhangi bir yere saplasa , göremediği diğer kıvrımlarından kaçırıyordu aşkı . Doyumsuzluğuna bırakmıştı kendini yaşadığı her şeyin . Çünkü yetmeyecek ve yettiremeyecek kadar çoklardı . Bir sevgiliyi yaşamaktı bu , iki kişiyle oluyordu . Bir defa oluyordu sanki . Ne son oluyordu aslında , ne de ilk . Hiç yıpranmayacak canlılıktaydılar . Aşkın iki yaşayanıda aç ve çocuklardı . Sonra , sonra bazen çok büyüklerdi , dev gibi . Birimizden tekine Cansın diyorlardı , diğeri bu yüzden daha şanslıydı . Çünkü, adımı her çağırdığında bir başka seslendiriyordu , bir başka can veriyor , bir başka yaşatıyordu beni ağzının içindeki dünyada . Ağzının içinde bir dünya vardı evet . Ve bazen , bazen ''Sus'' gezegeni çarpıyordu dünyasına . Ben o dünya dönmediğinde üzgün hissediyor ve dilimin tüm gücüyle yeniden yeniden döndürüyordum .
Şimdi bana Ay'a gitmek nasıldır acaba diye sorsalar afedersiniz ama -çokta sikimde, derim.
. . . . . . . . . . .evet hayır hayır evet zerreleri havaya savuruyorum ve duyuyorum kanatların sesini.. aldığım nefesi tütsüle hayır duruyorum .. zerreler.. tütsü.. uçmak.. dişi düşler geçiyor zihin rahimimden.. acılar var dünyada onlara kanıyorum .. bir döngü var dönmeyen .. ucu bucağı olmayan evet..sonsuzluk var benimle.. hayır hayır evet.. ve uçmak denen birşey var yemin ederim .. açlık ve salgınlarsa hiç olmadı .. hayır.. sen gene de kırmızı üzerine resmet bu hiç dolu beni..
